Waarom The Wire Seizoen 5 zijn doel miste


Ik ben net klaar met het kijken van het geheel van De draad in HD, nu HBO de geremasterde versie online heeft gezet op HBO Go. Dat zijn ongeveer 55-60 afleveringen als ik me goed herinner, elk een uur lang, dus ja, het kostte een flink stuk van mijn vakantiepauze, en nog wat.

De show is mijn favoriet aller tijden, afgezien van het feit dat het niet het meest originele is om te zeggen. Maar er is een reden waarom mensen over zichzelf vallen van lof wanneer ze discussiërenDe draad, het is omdat het het verdient. Ik zal de gebruikelijke lijst met bijvoeglijke naamwoorden, 'visceraal', 'waar' en zo, niet doornemen. Het volstaat om te zeggen dat als je het nog niet hebt gezien, dit het moment is om het een kans te geven via HBO Go, en de remaster is perfect gedaan, waardoor de show in de moderne tijd komt. Afgezien van archaïsche referenties zoals semafoons en telefooncellen, houdt de show opmerkelijk goed stand in de loop van de tijd. Het is een langzame verbranding, maar absoluut de moeite waard om vol te houden totdat het loont. Als je seizoen één doorkomt, zul je ze allemaal doorstaan.

En toch, tegen de tijd dat ik het einde van de serie bereikte, werd ik eraan herinnerd hoe ik wenste dat de serie een beetje anders zou eindigen. Namelijk, seizoen vijf, het laatste seizoen, miste gewoon iets in vergelijking met de vier anderen die eraan voorafgingen. Terwijl zelfs een ruwer seizoen vanDe draadis nog steeds beter dan al het andere op tv, seizoen vijf miste een deel van het gewicht van de vorige verhaallijnen.

Voor mij zijn er een paar problemen met seizoen vijf, namelijk dat het centrale uitgangspunt gewoon te vergezocht is om geloofwaardig te zijn in de doorgaans ultrarealistische wereld vanDe draad. Daarin is Jimmy McNulty, die van de wagen is gevallen en weer aan het drinken, ziek van de nieuwe burgemeester die de financiering van de politie bezuinigt. Na een paar toevallige ontmoetingen met dode daklozen, neemt hij het op zich om de lichamen in scène te zetten, zodat het lijkt alsof een seriemoordenaar op leden van de groep jaagt. Later voegt hij 'handtekeningen' toe, zoals een rood lint dat om de pols is gebonden en bijtwonden iets 'seksueel' impliceren.


Het idee is dat McNulty het geld dat naar hem wordt gegooid kan gebruiken om een denkbeeldige seriemoordenaar te vangen en het over de afdeling te verspreiden, zodat andere zaken met de juiste financiering kunnen worden opgelost. Zijn grootste zorg is de arrestatie van drugsdealer Marlo Stanfield, de man die verantwoordelijk is voor 22 lichamen die vorig jaar in leegstaande huizen werden gevonden. Hij leidt een telefoontap om zodat deze niet op de mobiele telefoon van de nepmoordenaar zit, maar op de telefoon van Stanfield, en besteedt hulpbron na bron om Lester Freeman te helpen met de zaak.

Want hoe gek en anti-autoriteit Jimmy McNulty ook is geweest in de serie, het leek gewoon te ver weg om hem zo ver te brengen. En voorbij dit, het is moeilijk voor te stellen dat hij dacht dat hij nooit zou worden gepakt of ontdekt, en wat er dan had moeten gebeuren, zou zijn dat alle zaken die hij had behandeld uiteen zouden vallen, en niet alleen dat, maar als er agenten worden betrapt op het doen van ietsdatillegaal zijn, worden al hun eerdere gevallen verdacht. Het zou al het werk aan de show die hij tot nu toe heeft gedaan, ongedaan kunnen maken.


In mijn ogen wikkelt de show dit iets te netjes af met een strik. McNulty en Freeman worden inderdaad ontdekt, maar om hun gezicht te redden houden de burgemeester en de politie de hele zaak rustig. De meeste bemanningsleden van Stanfield gaan weg (maar hij loopt), en handig op het laatste moment komt er een verdachte naar voren die ze de daklozenmoorden kunnen toeschrijven. Dit creëert een rare situatie waarin tonnen mensen op de hoogte zijn van de nep-seriemoordenaar binnen de afdeling, maar de veronderstelling is dat niet een van hen praat. Toch wordt Jimmy McNulty van de afdeling ontslagen en wordt er nooit een officiële reden gegeven.


De afgelopen seizoenen waren gericht op de centrale afdeling Major Crimes die drugsdealers en -handelaren te slim af was, maar alleen met legale middelen. Ik veronderstel dat illegaal gaan bedoeld is om de corruptie van het stadhuis of iets dergelijks te laten zien, maar het voelde niet goed voor alle betrokken partijen en als een brug te ver voor de show.

Dit waren niet de enige problemen van de seizoenen. Voor mij waren de centrale straatspelers van Michael en Marlo minder interessante personages dan de spelers die voor hen kwamen, Bodie, Stringer, Avon en DeAngelo. Marlo is een behoorlijk eendimensionale schurk, afgeschilderd als gewoon puur kwaad, iemand die iedereen zal doden en op een lege plek zal zetten omdat ze hem op de verkeerde manier aankijken. Michael wordt verondersteld de 'held' van het seizoen te zijn, en dat hij de sprong op Marlo krijgt en in de schoenen van wijlen Omar stapt, is een goed einde, maar ik denk ook niet dat hij een vreselijk sterk personage is.

Het seizoen heeft zijn momenten, begrijp me niet verkeerd. Ik hou echt van de ondergang van Omar door toedoen van het kleine kind Canard, en hoe zijn legendes daarna in een stroomversnelling komen. Een van de beste scènes van het seizoen is dat de FBI-profiler een foto van de moordenaar van McNulty schildert, en het blijkt een nauwkeurige beschrijving van McNulty zelf te zijn.

Maar het seizoen mist het gewicht van voorgaande seizoenen vanwege het centraal absurde uitgangspunt. En in tegenstelling tot voorgaande seizoenen waarin werd gesproken over de zinloosheid van de oorlog tegen drugs of falende scholen, wordt hier niet veel gezegd. Steden... meer geld nodig? Kranten...af en toe oplichters inhuren? De show eindigt met een minder duidelijke boodschap dan in eerdere seizoenen.


Ik ben dol op de show, seizoen vijf en zo, maar ik pieker nu al jaren over de laatste afleveringen en toen ik ze onlangs weer zag, kwam alles terug. Wat denk je? Ben ik te streng voor seizoen vijf?

[Foto's via HBO]