The Wire Seizoen 1 Aflevering 3 Review: “The Buys”


Ik weet niet zeker wanneer of waar of waarom deze zin door mijn hoofd begon te ratelen, maar het klopte als een verhoogde hartslag tegen mijn hersenen. Alles wat ik hoor, suizen in mijn oren: 'Het hoeft niet zo moeilijk te zijn.' De draad is een show die dat voor mij versterkt. Al deze corruptie en geweld en pijn is totaal, compleet nutteloos. D'Angelo snapt het (met hulp van de politie) en ziet geen enkele reden waarom het zo moet gaan. Wanneer een drugsverslaafde opduikt, duidelijk op zoek naar een partituur, behandelt D'Angelo hem met menselijkheid terwijl de andere dealers hem als vuilnis behandelen. De verkoop kan naar beneden gaan zonder een junkie slecht te behandelen; hij gaat de drugs op de een of andere manier kopen.

Het is ook grappig voor mij hoe hardcore conservatief de andere dealers zijn over de positie van D'Angelo. Ze doen alsof de junkie de enige is die schuldig is omdat hij een junk is, en dat is gewoon niet waar. Het is de oude kip versus het ei; als McDonalds nooit had bestaan, zouden mensen dan nog steeds fastfood eten? Als de Barksdale-crew geen drugs verkocht, zouden junkies dan nog steeds hun oplossing vinden? Het antwoord is natuurlijknatuurlijk, maar het feit is dat ze bijdragen aan een probleem. Ze zijn een I-balk in het fundament van drugsmisbruik en geweld in Baltimore. Het zijn de handen, armen en ruggen die een corrupt systeem in stand houden, en ze doen het voor hun eigen gewin.

Als dat bekend klinkt, voelt of ruikt, is dat omdat het zo is. De criminelen lijken veel meer op de politie dan ze ooit zouden willen toegeven. Het is een interessante parallel, en onze helden in die parallel zijn McNulty en D'Angelo. McNulty neemt een extreme route om deze moord op zijn zaak aan te pakken; hij weigert deel te nemen, en weigert te liegen over waarom. Hij trapt zijn carrière liever van een klif dan dat hij meedoet aan dit niveau van corruptie. Het is geen geheim dat McNulty geen heldenagent is. Het is geen geheim dat hij waarschijnlijk niet eens zo'n geweldige kerel is. Maar McNulty realiseert zich dat deze zaak de zaken een beetje te ver gaat; geen dominosteen, misschien geen wereldschokkend moment, maar het is weer een stap in een donker steegje. Als de getuigen van staten nu open zijn, zijn de dingen echt verloren. Als Avon Barksdale mensen mag vermoorden die verondersteld werden onder de hoogste autoritaire bescherming te staan, en ermee wegkomt omdat degenen die zijn toegewezen om ons te beschermen niet willen omgaan met de gevolgen, dan zijn de dingen echt verloren.

D'Angelo snapt het ook, en zijn strijd is een stap uit dat steegje. Natuurlijk kan hij de wereld waarschijnlijk niet veranderen. Hij kan waarschijnlijk niet al het geweld stoppen. Maar hij kan mensen met wat meer respect behandelen en dingen net een beetje makkelijker maken. McNulty en D'Angelo weten dat het niet zo moeilijk hoeft te zijn; dat elke buste van een opgefokte zwarte tiener niet hoeft te resulteren in een woeste pak slaag. Dit is niet de wet van de jungle. Je krijgt geen punten als je iemand terugkaatst die je niet respecteerde. Het leidt niet eens tot meer veiligheid, en dat is het meest ironische van alles. U denkt dat autoritair geweld het antwoord is; dat totale controle tot redding zal leiden; dat als je ze maar te allen tijde kon raken, je de wereld zou kunnen redden. Maar ik kan je vertellen en de geschiedenis kan je vertellen dat het nooit werkt. Niet voor altijd. We hebben mensen geketend en ze laten werken in verzengende hitte voor geen loon en nauwelijks genoeg voedsel om morgen weer een hel te worden. En toch bleven ze komen. Je kunt mensen niet in bedwang houden, en hoe meer je je best doet, hoe moeilijker het wordt.


Het hoeft niet zo te zijn. Het hoeft niet zo corrupt te zijn. We kunnen een betere manier vinden om dingen te doen.

* * * * *


De bemanning van Barksdale verkoopt ondermaatse heroïne. Zelfs hiermee heeft D'Angelo een probleem, maar voor Stringer is het positief. In plaats van één flesje te kopen, moeten junkies er twee kopen; dat betekent meer geld voor hen.

'We doen het slechter, we worden beter betaald.'


Het kapitalisme wordt als een ideaal voorgehouden omdat het concurrentie aanmoedigt, maar we weten dat dat niet zo is. Wanneer het kapitalisme vrij kan rondlopen, zonder enige beperking, wurgt het degenen die het praktiseren. Inkomensongelijkheid is het apparaat waarmee het kapitalisme wordt gedood, en het kapitalisme is de moeder en vader van inkomensongelijkheid. Degenen met geld worden rijker en degenen zonder geld worden genaaid.

Het hoeft niet zo moeilijk te zijn. Het hoeft niet zo te zijn. Kapitalisme kan een positieve kracht zijn, als het goed wordt gecontroleerd, maar degenen die aan de macht zijn, willen aan de macht blijven, en er is geen betere manier om een bevolking te beheersen dan door ze de doellijn te tonen en deze langzaam verder weg te bewegen. Ze houden de prijs in de gaten en de machthebbers mogen ervan genieten.

* * * * *

De aflevering eindigt met McNulty in zijn auto, met een biertje. Hij hoort van zijn FBI-maatje dat luitenant Daniels vies is en dat de afdeling weet dat hij vies is. McNulty wordt tegen nog een andere barrière geduwd; hij heeft geen reden meer om Daniels te vertrouwen. Misschien geloofde hij hem eerder toen hij zei dat hij niet wilde dat de zaak op deze manier zou verlopen, maar ongeacht de waarheid staat McNulty nu helemaal alleen. Bunk heeft het opgegeven; Daniels heeft het opgegeven; Kima is net zo brutaal en hongerig naar macht als de rest van de broederschap. Hij zal dit zelf moeten doen.


De wereld breidt zich ook op hem uit. Er is een nieuwe speler; Omar en zijn bemanning, minutieus plannen, het Barksdale-voorraadhuis uitschakelen. Hij is klaar om te krijgen wat hij denkt dat van hem is, met alle mogelijke middelen. Omar weet dat de politie ook kijkt. Terwijl de politie klaagt over apparatuur uit het stenen tijdperk (terecht), zitten Omar en zijn bemanning in een busje en schrijven ze aantekeningen. Ze gaan niet met vuurwapens. Ze gaan niet gewelddadig worden omwille van het geweld. Ze willen wat ze willen, en ze bepalen hun doel, en ze raken het. Het is de politie tegen Barksdale, en beiden tegen Omar. Het is jammer dat de politie en overvallers niet genoeg aandacht zullen besteden om ze te zien aankomen.

[Foto via HBO]