Outlander Seizoen 1 Aflevering 14 Review: “The Search”


Meestal, als je te maken hebt met prestigedrama's zoals: Buitenlander , dingen bewegen in een ongehaast tempo. Het is een 'slow burn'-stijl van verhalen vertellen, een die schrijvers en acteurs en dergelijke in staat stelt om in de hoeken en gaten van karakter en plot te komen. Vaak onthult het verrassende en ontroerende dingen over de show en versterkt het het drama.

Zeer zelden zie je het soort plotbeweging datBuitenlandergisteravond gehad. Hoewel het tijdsbestek niet concreet was vastgesteld, leek het een reeks van maanden te duren. Ik was sceptisch over deze beweging voor de eerste helft van de aflevering. Er leken veel karaktermomenten te zijn die mogelijk verloren gingen in de shuffle. Maar ik realiseerde me, om Andy Greenwald te citeren, dat ze niet de goede dingen hadden 'yadda-yadda'd', maar de saaie stukjes. Veel van dit uur als een uitgebreide montage, maar het werkte. Het was bijna leuk om boven het verhaal te staan, kijkend hoe Murtagh en Claire zongen en dansten, en ons vervolgens binnenlieten voor een aantal echt geweldige momenten, zoals de onthulling dat Murtagh de geheime bewonderaar van Jamie's moeder was, of voor Dougals machtsspel. Het was een opluchting om boven alle modder en afschuw te staan waar Claire doorheen moest waden; hoewel ik niet denk dat ik dit vaak zou willen doen, verwelkomde ik de pauze. Zoals ik in mijn laatste recensie al zei, was ik uitgeput door het constante gevaar waarin Claire zich bevond, en dit was een leuke onderbreking.

Je zou deze aflevering bijna in tweeën kunnen splitsen: Claire/Jenny en Claire/Murtagh. Eerlijk gezegd vind ik het moeilijk te geloven dat ze zelfs maar deel uitmaken van dezelfde aflevering. Er gebeurde zoveel in de tweede helft van het uur, dat het voelt alsof het Jenny-gedeelte lang geleden is gebeurd. Maar dat gedeelte was ook geweldig; hoewel ik genoot van de band tussen de vrouwen tijdens de bevalling van Jenny, dacht ik dat het op deze manier samenbrengen van hen zowel vermakelijker als zinvoller was.

Wat zo gek was aan de Claire/Jenny-dingen, was hoe vreemd het voelde. Ik benaderde het eerst vanuit het perspectief van het opzettelijk ondermijnen van het typische (en dus mannelijke) heldenverhaal; waarin veel verhalen Ian de kracht zou hebben gevonden te midden van zijn verwondingen om uit te rijden om Jamie te redden, werd hij volledig veranderd in een ondersteunende rol. In plaats daarvan waren het Claire en Jenny die de paarden zadelden en achter Jamie aan gingen. Het was Jenny die de roodjassen opspoorde, en zij waren het die de koerier vingen en de informatie van hem kregen. Hoe revolutionair het ook aanvoelde, ik kwam tot het besef dat het dat echt niet was; twee vrouwen, een die een gevechtsverpleegster was en ervaring had in het buitenleven en een die de tijd had meegemaakt en geleerd had in een meedogenloze omgeving, zouden meer dan in staat moeten zijn om deze soldaten op te sporen en neer te halen. Als ze Jamie en Ian op die plekken hadden neergeplukt, hadden we nooit een oog dichtgedaan.


We leven in een interessante tijd. De dingen worden steeds meer sociaal vooruitstrevend, maar we lopen nog steeds ver achter op waar we zouden moeten zijn. Feministisch perspectief wordt steeds populairder, en toch prijzen we mensen nog steeds voor het behandelen van vrouwen als gelijken als het gaat om het vertellen van fictieve verhalen. Ik bedoel, Christus; ooit zagen we Joss Whedon als een soort superieur wezen, omdat hij het lef had om een tienermeisje op de voorgrond te plaatsen in een van zijn shows.

Deze aflevering vanBuitenlanderwas ook een enorme verbetering ten opzichte van de vorige. Het was gewoon leuker, en gevarieerder en emotioneler; Een deel van de reden dat Claire veilig is bij Murtagh, is omdat hij haar ziet als bijna zijn eigen schoondochter. Er wordt echt en ontroerend karakterwerk gedaan, en als je iets weet over het maken van goede fictie, dan weet je dat karakterwerk het belangrijkste onderdeel is.


Aan het einde van deze aflevering zien we vijf paarden en vijf ruiters erop. De laatste aflevering begon me tegen te kerenBuitenlander; deze aflevering zorgde ervoor dat ik die vijf wilde volgen, waar ze ook gaan.

Verdwaalde gedachten


- De moedermelkscène was echt revolutionair, en dat is ook triest.

– Jenny wordt snel mijn favoriete personage.

– Dougal speelt een machtsspel, en het is best wel briljant.

– Ik ben de voice-overs 100% beu. Alsjeblieft, alsjeblieft geen voice-overs meer.


[Foto via Starz]